Μελλοντικη Μπουρδολογια του Παρελθόντος

Απόσπασμα από την υποθετική αλληλογραφία δύο υποθετικών προσώπων σε υποθετικό χωροχρόνο για τις επιδράσεις των ναρκωτικών όχι μόνο στον χρήστη αλλά και στον περίγυρο του.

Τι γίνεσαι ωρέ Κοκσάκης; καιρό έχουμε να ακούσουμε νέα σου, αλλά διαβάζουμε τις ιστορίες σου, πολύ καλές δε λέω αλλά τα ναρκωτικά πού σκατά τα βρίσκεις; μα καλά τέτοιο τριπάρισμα, φοβερό. Όμως από παρενέργειες πως είναι, όπως επίδραση 24 ώρες το 24ωρο ακόμα και μετά την διακοπή της χορηγίας.
Να υποθέσω ότι ετοιμάζεις βιβλίο; γιατί αν ναι θα σκάσει από το κακό του ο φανταράκος...
"και μαθηματικός και γράφει και λογοτεχνικά βιβλία...σκατά, που βαδίζει αυτός ο κόσμος"
και άλλα τέτοια θα σκέφτεται εν ώρα γερμανικού σκοπέτου.
Το χειρότερο βεβαίως είναι η άτυπη πνευμονία, το αμέσως χειρότερο η σκέτη πνευμονία, και το υπέρτατο ο Φόρις, του οποίου τα τα κατορθώματα αν δεν τα ξέρεις μπορώ άνετα να στα μεταφέρω, αν βέβαια με πιάσει η όρεξη για κουτσομπολιό την οποία αυτή τη στιγμή δε διαθέτω, ο οποίος Φόρις, επανέρχομαι θα σκέφτεται...αν σκέφτεται αυτή την περίοδο (μακάριοι οι εκτός του γνωστού κόσμου περιπλανώμενοι)...ότι
"πάει ο καλός μου ο φίλος το κολλητάρι μου, αυτός με τον οποίο σκαρώναμε την επανάσταση, στον οποίο στήριζα την επανάσταση, με πρόδωσε για χάρη των κολοναρκωτικών...αχχχχχ που να πνίξω τον πόνο μου"
και θα τον πνίξει σα το κουνέλι, μάλλον, ίσως πιο σωστά την κότα, και ίσως γίνει και γερός αλκοολικός...
οπότε επανερχόμαστε στον Sfiltro, ο οποίος για ακόμα μια φορά θα δεχτεί ισχυρό πλήγμα, θα απογοητευτεί από τις επιδόσεις του στο αλκοόλ και στις γκόμενες, πλήγμα που το δέχεται βεβαίως βεβαίως από τις επιδόσεις του Φόρι, για τις οποίες κανείς δε ξέρει τίποτα αλλά κάτι πρέπει να υπάρχει για να ασχολιόμαστε, η μπορεί και να μην υπάρχει τίποτα, αλλά και πάλι κάτι θα φτιαχνόταν ώστε να έχουμε να ασχολιόμαστε με κάτι ακόμα και αν είναι άτοπο.
Μάλλον δε θα αντέξει την ντροπή της μη αντοχής στο αλκοόλ ("τις γυναίκες ποιος τις γαμεί..".) και μέσα σε μια νύχτα μεγίστης κρίσης η μεταμόρφωση θα πραγματοποιηθεί και πλέον στα χέρια μας θα μείνει μόνο ο "Βασιλάκης".
Τελικά ο Λιάκουρας βλέποντας την κατάντια των φίλων του αλκοόλ, drugs και "Βασιλάκης" θα ξεκόψει εντελώς από την παρέα, θα παντρευτεί με όποια είναι εκείνη την περίοδο, γιατί "που να ψάχνουμε για γυναίκες τέτοια εποχή, και βρέχει έξω, το μαλλί δε προλαβαίνω να το φτιάξω, και για να μην ξεχνιόμαστε, άμα δεν έχει και λίγο κρέας το πράγμα δε το φχαριστιέσαι"
οπότε ο Λιάκουρας μπαμπάς, με κάτι πιτσουνάκια, με θέση στο δημόσιο, τιμητική θέση στο γυμναστήριο, με δώρο μια ώρα στο μασάζ, διαμονή μακριά από την Αθήνα τον τόπο διαμονής των πρώην φίλων του (πάντα, όμως, κοιτάζει που βρίσκονται)
Ο koxakies από την άλλη μόνιμος κάτοικος πλέον του εξωτερικού, εδώ και καιρό έχει ασπαστεί την Αμερικάνικη κουλτούρα και ιδεολογία και πιστεύει ότι ο
"Θάμνος ο νεότερος, δεν ήταν και τόσο χάλια ντε"
έχει γίνει ο κλασσικός μαλάκας, αλλά μεγάλο μυαλό,φοβερός μαθηματικός, τον οποίο τα Ελληνικά Πανεπιστήμια θέλουν για μεταγραφή για τον τελικό του διαγωνισμού "επίλυσης του τετραγωνισμού του κύκλου με απιθανολογικές προσεγγίσεις". Αυτός δεν υποκύπτει σε μαλάκες εξω-ΝΑΤΟικούς (η ΕΕ πλέον είναι ανεξάρτητο κράτος, 5 χρόνια μετά την καθολική επικράτηση των αριστερών στοιχείων στο πολιτικό παρασκήνιο, και προσκήνιο), αλλά γενικώς όλοι γνωρίζουμε ότι δε πρόκειται να έρθει εν στην ΕΕ γιατί οι μπασταρδεμένες ασιατικές φιγούρες σπανίζουν πλέων εντός των πυλών,ένα φετίχ που δε μπορεί να αποβάλει ακόμα.
Επαφή πλέον έχει μόνο με τον Φόρι, ο οποίος αποτελεί τον καταλυτικό μηχανισμό για τον απόσχιση της ΕΕ από το ΝΑΤΟ και της κήρυξης της ανεξαρτησίας της, φήμη βεβαίως που διαδίδεται από τους γνωστούς τύπους, και ο λόγος που το κάνει αυτό, ο koxakies, παρόλο που έρχεται σε αντίθεση με την παρούσα ιδεολογία του είναι η μεγάλη απήχηση που έχει με αυτό τον τρόπο στις νεαρές υπάρξεις και χωρίς να το παραδεχτεί η συνομιλία μαζί του κατά περίεργο και υπερφυσικό τρόπο οδηγεί σε διαρκώς και μεγαλύτερες επιστημονικές επιτεύξεις, καθιερώνοντας πέρα για πέρα το όνομά του στους πάπυρος της επιστήμης, για την συμβολή της θεωρίας των αριθμών και των πιθανοτήτων στην επικοινωνία με άλλους πολιτισμούς (αυτή η θεωρία πρέπει να αναπτύχθηκε κατά την διάρκεια της ενασχόλησής του με τα ναρκωτικά, ίσως την δημιουργικότερη περίοδο του, ακόμα μια προσωπική παρεμβολή, στα γεγονότα πάλι) επίτευγμα τόσο σημαντικό όπως και της αναγωγής μετά από τουλάχιστον 150 χρόνια από την ίδρυσης της. Ο Βασσιλάκης-Sfiltros, ξεπέρασε τα προβλήματά του με την εμφύτευση μονάδων στο σώμα του, τα οποία επιτυχώς και για καλή του τύχη οδήγησαν σε αύξηση των επιδόσεών του στο ποτό, στις γυναίκες και στους κριτικούς (όχι σε αυτούς που μένουν στην Κρήτη) σε αφάνταστα επίπεδα, με αποτέλεσμα να επιτύχει ότι πάντα ονειρευόταν. Την καταξίωσή του ως συγγραφέα (αν και η μυστήρια εξαφάνιση του Δύδιμου και η ταυτόχρονη απώλεια χειρόγραφων διηγημάτων του άγνωστου, γνωστού ως Δύδιμου -μόνο τα ποιήματά του κατάφερε να εκδώσει, για τα πεζά κανείς δεν ήξερε τίποτα-, μπορεί και να μην είναι τόσο τυχαία...) την κατανάλωση απερίγραφτων ποσοτήτων αλκοόλ και τις επιδόσεις του στις γυναίκες σε επίπεδα ΚΟΡΚΑ (: μυθικό πλάσμα που βασίλευε στην περίοδο 1985-2006, όπου και παντρεύτηκε, με το μοναδικό προσόν της πανταχού αναγνώρισης στο γυναικείο φύλο, εκφράσεις όπως "το κάνει σαν τον ΚΟΡΚΑ" και άλλα έχουν παγιωθεί, από την εγκυκλοπαίδεια).

Ο Λιάκουρας, 'οπως προαναφέρθηκε πάντα παρακολουθούσε τις κινήσεις των φίλων του με τρόπο ύπουλο που φανέρωνε ζήλεια αλλά και δέος, τελικώς κατάλαβε το λάθος του, που όμως δε μπόρεσε να επανορθώσει (ποιό λάθος είναι αυτό ακόμα το ψάχνουν και τι θα επανορθώσει και αυτ΄οδε το γνωρίζουμε), γιατί η παντόφλα δε τον αφήνει (ακόμα και σε αυτόν τον χωροχρόνο η παντόφλα δεσπόζει), οπότε μάλλον η ιστορία του είναι μικρή και αδιάφορη, όμως αν εξετάσουμε την κατάσταση καλύτερα στο πρόσωπό του διακρίνουμε ένα τελευταίο απομεινάρι του παραδοσιακού πατέρα (όποις είναι αυτός)
Τέλος, στην ιστορία υπάρχουν και άλλοι ακόμα, όπως και ένας που ζει στην κοσμάρα του, άξιο λόγο για τον οποίο δε μπορώ να έχω

ΤΕΛΟΣ
(2004)

Το παραπάνω είναι ασυνάρτητο, ανορθόγραφο, ασύντακτο, άχρονο, ατονικό και άγχρωμο.
οποιαδήποτε ομοιότητα με τον οποιαδήποτε μπορεί και να υπάρχει, μιας και ότι γράφουμε και λέμε πηγάζει από τα βιώματά μας. Αν δεν αρέσει ή προσβάλει θα μπορούσα να πω ότι χέστηκα αλλά φοβάμαι τισ μηνύσεις μιας και πλεόν τρως μήνυση απλά επειδή είπες καλημέρα, και άμα την πεις και σε καναν ματατζί μπορεί να βρεθείς και νεκρός.

In The Mood For Love

Busy day...a hot day
an exhausting day, but still when the work was done I returned home waiting for the night, there is a promise for the end of the week, for something different. Not that it was a special night, but still, the promise of a night with friends, the promise of a well organized party changed dramatically my mood.
It was party time and that was all i needed.
I took a shower, wear my favorite t-shirt and a pair of short trousers and rushed for the late bus. In my ears the appropriate music from my mp3 player to warm my mood. Radiohead, The Dandy Wharhols, Mars Volta, and Blue Monk to cool down.

I only needed a few drinks to loosen up so I could work out my dancing moves. There is no greater joy than losen up, cloud a little bit your thoughts with the appropriate amount of alcohol, not to much not to little, just enough to let go of he moral constrictions that tighten up the feet and the tongue, and then ignoring those that stare at you making all kind of comments, good or bad, to dance, sing, talk with all you.
So, I entered the room, dim light enough space for the guests to feel comfortable, but not to spacey so that stranger will have the chance to get accustom with each other. Most of my friends were already on the second round, high on spirit, talking vigorously, mostly about soccer, about the new season, the new coach...
"I'm late as always" I though...but the bar is always close.

It is as if the shortest road to anything is the road to the bar. And when you reach it, usually the amount of time required to reach the bar is always proportional to your sobriety (you get there faster when you are a little bit drunk) you found it crowded, with people doing anything else BUT drinking. So you end up thinking of ways to remove the obstacles that separates you from your goal, a cold big glass of frozen Beer.

After the usual greetings and small talk I headed to the bar.
The music was surprisingly good. The one that will make you feel great, smooth to the ear and to the mind. It was a great evening. Not as great as I could possibly think. As I reached to the bar I grubbed a cold beer, for starters, and turned around to look upon the growing crowd. The music had an amazing effect on all the attendants, as the next song was started I was astound. it was Frank Sinatra's
"I've got you under my skin".

"that is an excellent choice" I though.
I turned around now facing the steady relaxing movement of people having fun. The crowd surrendered to the groove. Some of them were singing the song, others had already found a partner to dance with.

"some songs will always have that amazing effect" I pondered... I let the beer to cool me, and as I took a deep swallow of the liquor, a exhale of relief, relieved from the last traces of the morning tension.

As my mind and my sight was wandering, partially from the big gulp of 1/2 lt Weiss beer, in the far end, under low light, and in the left side of the room, I saw her.

...I may see only fools 'round she...

The air was heavier, my knees could not held my weight, and time stopped, for as long as it was necessary for me to fully grasp the moment. I stepped away from the lights that darkened my vision, far but not too far, so that I would not miss the softness of your movement, the freshness of your smile, just enough to be unnoticed. I was memorizing every gesture, trying to read your lips, not to understand what you were saying, but to just watch, observe, with a faint smile.
For that time of no time, I could only hear my heart

...pounding to the rhythm of the rain..,

just for a second, but it was enough.
Dark black straight long hair shining to the faint light of the room, a gentle calm face, a woman's body, not too thin, not fat, just as I dreaming of it, in a simple black dress that fitted with her pale skin and those black eyes, shining more that anything I could thing of, looking straight at me.....The darkness I was hiding was illuminated, your smile, to give breath to my breath , and to stub once more my heart, crushed my knees under the weight of its glory. My mind was numb, the place was erased, and all that was left was her.
...You know, you must take a look at me, Baby, baby, I know that's the way...
Time, once again, was on the move and the voice of Brian Ferry's interpretation of
"the way you look tonight"
brought fear to my heart, I turned around, seeking for a second drink. stronger one this time. To calm me down.
I stand still staring at the enormous variety of alcohol, try to think of possible knock-down combinations, I poured a big glass of beer, and insert a sot of tequila, a good drink, with a nice aftertaste and with guaranteed results.
"I will have one of that" heard a voice, and turned around in awe.
I was surprised to she her smiling at me
...all I ever wanted, all I ever needed...
I was even more disbelieved and turned to see if she was talking to someone else.
"None around" I though..."not good" I add, "not good at all", "OK, unexpected, but definitely good" I concluded.
"It would be my pleasure" I added with a smile, trying to look as fascinated as I could.
And as a naive knight from the old times I asked for her name:
"Could I have your name", and that time this few words implied that her name WAS important, as important as were the true names in the earthsea, from Ursula's K. Le Guin novels. A name that I will only know and pronounce cause she had gave it me.
I'm @@@@ she said,
@@@@@@@ I replied...
I present her the mixture of beer and tequila, she brought it to her lips and I wished that it were my lips she was drinking from.
She smiled at me, at least she liked it.
"So what are you doing in a place like this?" I asked
"A friend of mine is organizing it." she replied

...Stop me, oh, I said stop me, Stop me if you think that you've heard this one before...

"Who, @@@@? I know him since we were still at high school"
and it was easy for me to direct the conversation from that moment to where I was most comfortable with.

...I rather dance with you, than talk with you...
I can not remember the details of our conversation, what we were talking about, what was her favorite movie, her favorite song, what were her thoughts on religion, economics, the big bang theory, the existence of extraterrestrial beings, ... but all I wanted was to hear her talking

"Thank almighty sfiltros and koxakies the twin gods of alcohol that I'm not that drunk, I couldn't stop talking if I was" a thought crossed my mind...

It was as if I we were alone by the sea, or even better on a boat on the calmly surface of the sea, the sparkling sea under the bright light of a red full moon.

...You whisper secrets in my ear, Slowly dancing cheek to cheek...
All are a blur in my mind, I was only noticing her movements, her hand moved away a strand of hair getting in front of her face, her white skin soft and smooth as a marble statue. Her posture, as she was sitting to this long chair, her legs crossed. I was listening but not listening, I was talking and not talking. The world had disappeared, my friends fell into a black hole aimlessly wondering in the room. The room itself had vanished together with my friends.
And suddenly unexpectedly the black hole suck me through, the universe had collapsed under my feet.
"Actually, I'll be back at @@@@ in two days" I heard her saying.
I stopped talking, I stopped listening, everything stopped once more but this time even her was frozen, was out of the frame, out of my reach.

...Cos I don't wanna lose/What we had last time your leaving this life ain't fair/You don't get something for nothing, turn back/Mmmm gotta try a little harder/It could be sweet...
There was no point on continuing this, no point at all, suddenness filled me, darkness surrounded me, as in one night I had found and lost in a moment what I wished for.
I gave her my telephone number, but never asked for hers, cause I though that it will be meaningless to chase down what appeared to be a loosing case.

...this is the end...

Something that I always regret cause when I see on my cell phone screen, an identified/unknown telephone number, my mind always hopes at the other end to be her. But, it never is...

...and what can you tell to your friends that smile at you with truthful joy, knowing that something good was happening back there...

...κι είναι βάσανο ο φίλος, κι είναι βάσανο ο φίλος, που ζητάει εκδρομή...